Maandagmorgen, 13 juli, “the day after…”.. Maandenlang zaten we, de commissieleden, in een cocon genaamd “Golfweek”, uren van vergaderen, dagen van overpeinzingen, avonden van beschouwingen en nachten van onrust en twijfel. Leeggeschreven pennen, pakken papier met notulen en voorstellen en prullenbakken vol met afgedankte en weggestemde ideeën. Komt het wel goed? Waar zijn we in ’s hemelsnaam aan begonnen? En uiteindelijk valt alles in elkaar als een houten legpuzzel.
En dan begint de golfweek. Spanning, stress en onzekerheid, onverwachte afzeggingen, gemiste berichten en onvoldoende overleg, uitgestelde beslissingen, tijdnood en slaaptekort. De eerste dagen twee wedstrijden in de donkere uurtjes van de nacht, de “glow in the dark” en de “dauwtrap” de energie die we nog hadden nam snel af. Dan de afzeggingen voor de wedstrijden op de laatste momenten, de controles of wel betaald was, het hangen in de stille en lege Eagle, ver van huis wachtend op problemen die niet kwamen en, last but not least, de frustrerende technische problemen met de computer en printer.
Maar daar stond tegenover, rijdend met Adri in zijn bus door de nacht, het bijna kinderlijke plezier van de spelers met de lampjes en lichtstaafjes, de ongebreidelde fantasie in de uitrustingen en de verhalen op het terras daarna, nog steeds in de duisternis. De ontdekking van de zonsopgang tijdens de “Dauwtrap”, iets wat de meesten sedert hun studietijd niet meer gezien hadden. En het door de baan rijden bij de wedstrijden om foto’s te maken, te zien hoe iedereen zich had uitgedost en met elkaar genoot in het prachtige en zeer aangename zomerweer. We werden gewaardeerd, we waren populair, iedereen kende ons bij de voornaam, werkelijk iedereen…tot we ons realiseerden dat we een naambordje met hele grote letters droegen.
En toen waren we leeg. Geen problemen of gekke dingen meegemaakt. Maar wel een onverwachte schotse doedelzakspeler uit Margraten, de terrassen na afloop gezellig vol en veel complimentjes. En wat zijn we de hulp-marshalls dankbaar voor hun hulp, urenlang ergens in de baan eenzaam zittend om de spelers adviezen te geven en de voortgang en veiligheid te controleren, 28 clubgenoten die hun tijd belangeloos ten dienste stelden voor het plezier van anderen. Nou ja, ze kregen er wel een fles wijn voor en ze hoefden thuis niet te stofzuigen...
Han Kuipers, Golfweekcommissie
